تغذیه معدنی گیاهان

شانزده عنصر شیمیایی شامل کربن، اکسیژن و هیدروژن به همراه عناصر نیتروژن، فسفر، پتاسیم، کلسیم، منیزیم، گوگرد، آهن، منگنز، روی، مس، بُر، مولیبدن و کلر، برای رشد تمام گیاهان مورد نیاز می­باشند. برخی از گونه­ های گیاهی، به یک یا چند عدد از عناصر کبالت، سدیم، وانادیم و سیلیسیم نیز نیاز دارند. در حالی­که کربن و اکسیژن از دی اکسید کربن هوا تأمین می­شوند، منبع اولیه سایر عناصر ضروری، خاک می‌باشد. سایر عناصر به جز هیدروژن آب، عناصر غذایی معدنی نامیده می­شوند. تنها برخی از سیزده عنصر غذایی معدنی ضروری در خاک دارای فرم شیمیایی هستند که می­تواند فوراً به وسیله گیاهان مورد استفاده قرار گیرد. بخش­های غیر قابل استفاده که سرانجام برای گیاهان قابل جذب می­شوند، دو نوع هستند: ممکن است در ترکیب با مواد آلی (مانند نیتروژن در هوموس خاک)، و یا در ذرات جامد معدنی خاک (مانند پتاسیم تثبیت شده در برخی از رس­های خاک) وجود داشته باشند. زمان لازم برای کامل شدن تجزیه و انحلال این ترکیبات، از چند روز تا صد­ها سال متغیر می­باشد. خاک­ها دارای قابلیت­های متفاوتی برای تأمین عناصر غذایی معدنی مورد نیاز گیاهان هستند. این ویژگی امکان طبقه­ بندی خاک­ها بر اساس سطح حاصلخیزی آن­ها را فراهم می­آورد. سطوح این طبقه ­بندی می­تواند از کمبود تا کفایت و یا حتی سمیت یک یا چند عنصر غذایی متغیر باشد. کمبود جدی تنها یکی از عناصر غذایی ضروری عملکرد گیاه را به­طور قابل توجهی کاهش می­دهد. چندین خصوصیت خاک در تعیین حاصلخیزی یک خاک اهمیت دارند. یکی از این خصوصیات، جذب و ذخیره عناصر غذایی بر روی سطوح ذرات خاک است. جذب عناصر غذایی، از طریق جذب بر روی ذرات دارای بار منفی خاک صورت می­گیرد. این نوع جذب، تبادل کاتیونی نامیده شده و مقدار کاتیون­های غذایی که یک خاک جذب می­کند، ظرفیت تبادل کاتیونی خاک نامیده می­شود.

نوشتهٔ پیشین
راه های مقابله با سرمازدگی
نوشتهٔ بعدی
مزرعه زعفران، زاوه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Fill out this field
Fill out this field
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
شما برای ادامه باید با شرایط موافقت کنید

فهرست